۱۹دسامبر ۲۰۲۵ – یک مطالعهٔ جدید که در دسامبر ۲۰۲۵در مجلهٔ قلب آمریکا منتشر گردید، مزایای قلبی عروقی جدیدی را از آگونیست های گیرندهٔ پپتید شبه گلوکاگون‑۱(GLP‑1 RA) آشکار کرد و نشان داد که استفاده از این داروها توسط بیماران مبتلا به کاردیومیوپاتی هایپرتروفیک (HCM) و دیابت نوع ۲ با کاهش قابل توجه مرگومیر ناشی از همهٔ علل و کاهش خطر شوک کاردیوژنیک نسبت به بیمارانی که این داروها را دریافت نکرده اند، همراه است. نویسندگان تأکید کردند که پروفایل مطلوب سود–زیان این داروها در این جمعیت از بیماران، نیازمند بررسی بیشتر در کارآزمایی های آینده نگر تصادفی سازی شده است.
یک سیگنال درمانی جدید در جمعیت قلبی پرخطر
کاردیومیوپاتی هایپرتروفیک یکی از شایع ترین بیماری های ارثی قلب است و با بروز قابل توجه ناتوانی ناشی از اختلال دیاستولیک، آریتمی ها، نارسایی قلب و مرگ ناگهانی همراه است. بیمارانی که هم زمان به دیابت نوع ۲ مبتلا هستند، با چشم انداز پیچیده تری از خطرات قلبی–عروقی رو به رو هستند که با مقاومت به انسولین، اختلال عملکرد اندوتلیال و افزایش بار التهابی مشخص می شود.
آگونیست های گیرندهٔ GLP‑1 به خوبی به عنوان داروهایی که رویدادهای قلبی–عروقی را در بیماران چاق و دیابتی کاهش می دهند، شناخته شده اند. با این حال، شواهد مربوط به اثر این داروها درHCM محدود بوده است، زیرا بیماران مبتلا به بیماری ساختاری قلب معمولاً در کارآزمایی های بالینی کمتر حضور دارند. این مطالعه با بررسی پیامدهای طولانی مدت بیماران HCM دریافت کنندهٔ درمانGLP‑1 در یک شبکهٔ بزرگ و متنوع مراقبت سلامت، این خلأ شواهد را پر می کند.
مرور مطالعه
پژوهشگران یک مطالعهٔ کوهورت گذشته نگر را با استفاده از شبکهٔ جهانی TriNetX انجام دادند؛ شبکه ای که سوابق الکترونیک سلامت از ۱۲۹سازمان درمانی در سراسر جهان را تجمیع می کند. بزرگسالان مبتلا به کاردیومیوپاتی هایپرتروفیک و دیابت نوع ۲ واجد شرایط ورود به مطالعه بودند.
دو گروه شامل بیمارانی که آگونیست های گیرندهٔGLP‑1 دریافت کرده بودند و بیمارانی که هرگز این درمان را دریافت نکرده بودند، با هم مقایسه شدند. برای کاهش سوگیری، از روش Propensity Score Matching استفاده شد و دو کوهورت متعادل، هر یک شامل ۸۲۹۳ بیمار ایجاد شد. پیامدها طی یک دورهٔ پیگیری پنج ساله ارزیابی شدند.
یافتههای کلیدی مطالعه
· بیماران دریافت کنندهٔ آگونیست های گیرندهٔ GLP‑1 کاهش قابل توجهی در مرگومیر ناشی از همهٔ علل داشتند؛ حدود ۴۰ درصد کاهش خطر مرگ نسبت به گروه کنترل همسان سازی شده.
· درمان باGLP‑1 همچنین با ۳۰ درصد کاهش خطر شوک کاردیوژنیک همراه بود؛ وضعیتی شدید که با مرگومیر کوتاه مدت بالا همراه است.
· آریتمی های مهم بالینی مانند تاکی کاردی بطنی و فیبریلاسیون دهلیزی نیز در بیماران دریافت کنندهٔ GLP‑1 به طور معنی داری کمتر مشاهده شد.
· با این حال، در بروز نارسایی حاد کلیه تفاوت معنی داری بین دو گروه مشاهده نشد.
پیامدهای بالینی: گزینه ای امیدوارکننده برای مدیریت HCM در بیماران دیابت نوع ۲
این مطالعه به پزشکانی که بیماران مبتلا به کاردیومیوپاتی هایپرتروفیک همراه با دیابت نوع ۲ را درمان می کنند، نشان می دهد که آگونیست های گیرندهٔ GLP‑1 ممکن است مزایای بقا فراتر از کنترل قند خون ارائه دهند. کاهش قابل توجه مرگومیر و کاهش بروز شوک کاردیوژنیک نشان دهندهٔ یک اثر محافظتی کاردیومتابولیک در جمعیتی است که گزینه های درمانی هدفمند محدودی دارند.
این یافته ها درمان با GLP‑1 RA را به عنوان یک درمان کمکی امیدوار کننده در بیمارانHCM همراه با دیابت نوع ۲ مطرح می کند و تأکید دارد که این نتایج باید در کارآزمایی های آینده نگر تصادفی سازی شده تأیید شوند.
منبع:
https://medicaldialogues.in/cardiology-ctvs/news/glp-1-receptor-agonists-linked-to-lower-all-cause-mortality-in-hypertrophic-cardiomyopathy-ahj-december-2025-study-reveals-new-cardiovascular-benefits-160842